Historia Miejsca Piastowego

Od początków państwowości do rozbiorów

W okresie między X a XIV stuleciem tereny te nie miały ustabilizowanej sytuacji geopolitycznej, raz należały do piastowskiej Połaki, to znów do Rusi Rurykiewiczów. Był to teren pogranicza etnicznego polsko - ruskiego, jak na każdym pograniczu słabo zaludniony. Stąd niewiele jest dokumentów, potwierdzających osadnictwo na wschód od Jasiołki, Osadnictwo w formie szczątkowej istnieć jednak musiało, jeżeli w sąsiadującym z Miejscem Piastowym Iwoniczu odkryto siady osady z XIII wieku.

Duże impulsy rozwojowe nastąpiły w latach czterdziestych XIV stulecia, po zajęciu przez króla Kazimierza Wielkiego w latach 1340-1349 Rusi Halickiej. Przesunięcie granicy państwa daleko na wschód, wpłynęło na rozwój osadnictwa. Biegnące przez tereny dzisiejszej gminy trakty musiały mieć niemałe znaczenie, jeżeli przeszły nimi w stronę Zagórza, w 1343 roku wojska króla Kazimierza Wielkiego.

Tenże monarcha w 1345 roku przez Rogi, Miejsce Piastowe i Targowiska wyznaczył kupcom drogę, z Biecza przez Sanok, na wschód. Inna droga prowadziła z Sandomierza przez Krosno na Węgry, wtenczas jeszcze nie przez Duklę i Przełęcz Dukielską, lecz starszym traktem węgierskim przez Targowiska, Rymanów, Jaśliska i przełęcz Beskid (nad Czeremchą). Podróżował tym traktem na Węgry, dwukrotnie, król Władysław Jagiełło w 1419 roku.

Ostoją obronną dla wchodzących do dzisiejszej gminy wsi podkrośnieńskich było warowne Krosno i pobliski mu zamek Kamieniec. Również we wsiach znajdowały się mniejsze fortyfikacje (dwory obronne) np. w Rogach, Targowiskach i Iwoniczu, gdzie ślady zachowały się do dzisiejszego dnia. Nie omijały tych terenów zawieruchy wojenne. W 1474 roku wsie padły ofiarą najazdu węgierskiego. Oddziały zaciężne Tomasza Tarczaya z Lipian, utworzywszy sobie na dwa lata bazę w pobliskim, zdobytym Nowym Żmigrodzie, plądrowały okolicę, paląc nawet krośnieńskie przedmieścia. Dotarły tu komuniki tatarskie Kantymira Murzy w 1624 roku, dochodząc aż do Zręcina.

W czasie potopu szwedzkiego, na krótko weszły tu wojska szwedzkie. Więcej jednak szkód dokonały polskie chorągwie w służbie szwedzkiej.

U schyłku rzeczy pospolitej szlacheckiej w okolicy miały miejsce walki. W 1769 roku powołana została konfederacja barska w ziemi sanockicj, na czele której stanął Jakub Korwin Brodnicki, a po jego śmierci aż do rozbioru, Józef Radzimiński. Przez teren gminy trzykrotnie też przeszły w 1769 roku oddziały konfederackie Kazimierza Pułaskiego, który stoczył bitwę z Moskalami pod Rogami.

Pierwsza wzmianka historyczna o od dawna istniejącej osadzie, pochodzi z 1358 roku, W tym to roku, król Kazimierz Wielki nadał miejscowości akt lokacyjny, według prawa niemieckiego. Jakim prawem rządziło się Miejsce wcześniej, polskim, czy ruskim nie wiadomo? Osada położona na pograniczu, na pewno przed 1340 rokiem znajdowała się w granicach księstwa halickiego, jeśli po tym okresie wchodziła w skład ziemi sanockiej. Pierwsze znane nazwy wsi, brzmiały: Meszce, Mieśce, Miesce, Miesice, co oznacza miejsce-plac. Z występujących tu nazwisk ludności wynika, że zamieszkała była przez Polaków. Dowodzi tego również istnienie parafii rzymskokatolickiej, wzmiankowanej w 1417 roku, do której należał również sąsiedni Iwonicz, Miejscowi kmiecie, obok danin, zobowiązani byli do naprawy palisady zamku sanockiego. Miejscowość wchodząca w skład dóbr królewskich ziemi sanockiej, zarządzana była przez starostów sanockich. Najczyściej jednak znajdowała sit; w zastawie lub dzierżawie rodów rycerskich. Od 1423 roku do połowy XV wieku. Miejsce było we władaniu Jana Grzymały z Pieczeniegów, burgrabiego krakowskiego i podkomorzego sanockiego.

W 1427 roku wiódł on spór sądowy z dziedzicami Iwonicza Boczkiem i Benaszem o łąkę Corslag zakończony arbitrażem. Iwonickim dziedzicom przypadła połowa taki, z racji posiadania której, zobowiązani byli do płacenia 12 groszy na kościół parafialny w Miejscu.

Z rąk Grzymałów, Miejsce przeszło w 1456 roku w ręce córek Hieronima Kobyleńskiego, a następnie było w jego władaniu, Zastawił on w MR5 roku wieś, wraz z sołectwem, mieszczaninowi krośnieńskiemu Stanisławowi Puszkowi. W 1515 roku, we wsi w dalszym ciągu jeszcze będącej w rękach Kobyleńskich h. Grzymała było 14 łanów kmiecych, młyn i karczma.

U schyłku XVI wieku. Miejsce mieli w łamcie Tarłowie. Było 13 łanów kmiecych, 2 zagrodników z ogrodami, l komornik z bydłem l bez bydła, karczma i młyn.

W XV wieku Miejsce podobnie jak okoliczne wsie, padło ofiarą najazdu wojsk węgierskich, pustoszących w latach 1474 - 1475 okolice Krosna i Jasła. Warto nadmienić, że oddziały Tarczaya nic niszczyły w zasadzie kościołów. Tam gdzie to miało miejsce, jak np. w Krośnie, ten zmadziaryzowany Słowak, wypłacał odszkodowanie w ramach zadośćuczynienia. Wsie Jednak bardzo musiały ucierpieć, jeżeli król Kazimierz Jagiellończyk zwolnił je na trzy lata od danin i podwodów. Ominęły też Miejsce spory i niepokoje religijne w czasach reformacji, które dotknęły sąsiednie miejscowości. , Nie sprzyjały rozwojowi wsi lala wojen, jakie spadły na Podkarpacie w XVII i XVIII wieku. W czerwcu 1624 roku. w oktawę Bożego Ciała, przeszły przez Miejsce hordy Talarów budziackich pod wodzą Kantymira Murży, biorąc liczny jasyr. Uprowadzeni w niewolę, w większości wrócili, po rozbiciu wracających z łupem Tatarów przez hetmana Mikołaja Sieniawskiego. W czasie potopu szwedzkiego w okolicy grasowały oddziały szwedzkie oraz własne, które przeszły na służbę króla szwedzkiego i luźne grupy rabunkowe.

W 1656 roku działała w okolicy partyzantka antyszwedzka, pod wodzą rotmistrza Wojniłowicza. Przejeżdża! tędy z Dukli przez Krosnu do Lwowa, król Jan Kazimierz, wracający z wygnania na Śląsku. Brak jest dokładnych danych czy jego trasa wiodła przez Miejsce, czy Niżną Łąkę i Szczepan c ów ą. W okresie najazdu Rakoczego w 1657 roku, miejscowy proboszcz ks. Mikołaj Famrcy z Garbowa, wcześniej wspierający partyzantkę Gabriela Wojniłowicza, zorganizował miejscowych chłopów, z którymi ruszył na pomoc Krosnu. W odwecie Rakoczy spalił plebanię i część wsi.

Również pierwsze dziesięciolecie XVIII śmiecia, nie sprzyjało rozwojowi miejscowości. Przemieszczające się traktami węgierskim i podkarpackim wojska, w służbie Sasów lub Stanisława Leszczyńskiego, ogałacały wieś z żywności i paszy, w wyniku czego dzierżawcy występowali o zwolnienie z danin i podatków. Niespokojne czasy nic sprzyjały też wymianie handlowej. Zamierał ruch na trakcie węgierskim, co odbijało się. na warunkach bytowania ludności, żyjącej w znacznej części z furmaństwa.

W latach 1769 - 1770 wielokrotnie stacjonowały tu oddziały konfederatów barskich. Przez Miejsce bowiem wiodły ich wyprawy z obozów pod Przełęczą Dukielską, na Ustrzyki Dolne spotkanie Kazimierza Pułaskiego z brałem Franciszkiem), na Przemysł i na Litwę. W okolicy miały miejsce liczne potyczki z wojskami rosyjskimi. Poza wspomnianą w części ogólnej bitwą pod Rogami, w której ranny został Kazimierz Pułaski podobna miała miejsce w Suchodole, gdzie do niedawna znajdowały się zbiorowe mogiły poległych konfederatów.

Być może i pod Miejscem odbyło się jakieś starcie zbrojne, jeżeli w przekazach ustnych, odnotowanych przez Franciszka Kotutę, miejsce na którym wznosi się kapliczka (naprzeciw d. POM) jest mogiłą konfederacką. Może kurhanik obok kapliczki).

W czasie austriackiego zaboru, Miejsce Piastowe, dawna królewszczyzna, stało się własnością rodziny Trzecieskich, która pozytywnie wpisała się w dzieje miejscowości, regionu i kraju, Zmieniła się sytuacja gospodarcza wsi. Wybudowana droga bita do Przemyśla i Lwowa, ożywiła handel.

Rozwinęły się usługi przewozowe ludności. Miejsce było siedzibą poczty. Plagą byty jednak klęski elementarne. W latach 1811 i 1829 wylała Lubatówka, niszcząc zasiewy. W 1831 roku szalała cholera. Wylewy powtórzyły się w latach l843i 1845, Doszły do nich nieurodzaje, spowodowane zaraza ziemniaczana i rdzą na zbożach. Podobnie było w 1847 roku. Do tego doszły niepokoje społeczne, wywołane rabacją chłopską 1846 roku i wiosną ludów 1847 roku. Miejsce położone na skrzyżowaniu dróg, nie omijały te wypadki. W czasie wiosny ludów Tytus Trzecieski był współautorem memoriału do cesarza, w sprawie zniesienia pańszczyzny, uczestniczył w pracach Rady Narodowej. Rok później mieszkańcy oglądali maszerujące na Węgry, a po kilku miesiącach wracając wojska rosyjskie cara Mikołaja. Dopiero druga potowa ubiegłego stulecia, pozytywnie wpłynęła na rozwój gospodarczy wsi.

1 2 >

Podstrony artykułu:

1) Historia Miejsca Piastowego
2) Historia Miejsca Piastowego i regionu po 1900 roku


Używamy cookies w celu świadczenia usług, reklamy i statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza zgodę na umieszczanie ich w Twoim urządzeniu końcowym. W każdej chwili masz możliwość zmiany ustawień swojej przeglądarki