Działalność kulturalna w Głowience

„Głowienko wsi piękna, pewnie najpiękniejsza, zagonie pieściwy,
jak miło w twych kątach poszukać wspomnienia,
gdzie często w kapliczce świątek frasobliwy
ma w sobie tak wiele polskiego wejrzenia
tak wiele sielanki ma każdy zakątek,
w czas pracy na roli i w czas polskich świątek.

Przeto cię ziemio, mój kraju rodzinny
wielbię dla twoich piękności,
bo wśród ziem innych,
bo pełen krośnieńskiej swojskości.”


Adam Filepowicz


Początek działalności kulturalno-oświatowej w Głowience przypada na wiek XIX, w oparciu o kronikę szkolną z 1880 roku, początki nauczania rozpoczęto w 1809, w 1857 roku wybudowano pierwszą drewnianą szkołę, a w 1891r, dwuizbową szkołę murowaną . Od roku 1885 czynna była biblioteka.

W roku 1884 rozpoczyna pracę w tutejszej szkole Benedykt Wierdak i wówczas następuje ożywienie działalności oświatowej i kulturalnej.

W roku 1910 powstaje Koło Gospodyń Wiejskich, które w tamtych latach , jak i obecnie przyczyniało się do rozwoju życia kulturalnego wsi, organizując prelekcje, odczyty, spotkania.

Od roku 1920 w Głowience działa Koło Młodzieży „SPLOT”, które trzy lata później zmienia nazwę na Związek Teatrów i Chórów Włościańskich. Związek jest organizatorem działalności kulturalnej, odznaczony w 1925 roku przez władze Medalem 3 Maja -„Za czyny doniosłe”.

Teatr Włościański nadal przygotowuje kolejne premiery, działalność kulturalna rosła z roku na rok, słynne w ówczesnym czasie było organizowanie festynów z bogatym programem artystycznym.


Czartowska Ława 1941r


W okresie od 1911-1939 roku zespoły dramatyczne przygotowały ponad 70 sztuk teatralnych co świadczyło o zapotrzebowaniu na ten rodzaj działalności. W czasie okupacji zanika działalność kulturalno-oświatowa ze względu na bardzo surowe kary ze strony okupanta. Działają jedynie instruktorzy Okręgowego Towarzystwa Rolniczego.

Rok 1944/45 jest nowym rokiem szkolnym, rokiem tworzenia się polskiej szkoły, rok żmudnej ciężkiej pracy bez podręczników, bez programów. Biblioteka jest zniszczona, książki zbiera się wśród uczniów. (w czasie okupacji zostały ukryte wśród mieszkańców).

Pierwszą sztuką teatralną po wyzwoleniu przygotowaną przez młodzież była „Przędza Najświętszej Panny”, w roku 1946 odegrano „Gdzie diabeł nie może”, a w 1947, „Czartowską Ławę” i wiele, wiele innych.

Podstrony artykułu:



Używamy cookies w celu świadczenia usług, reklamy i statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza zgodę na umieszczanie ich w Twoim urządzeniu końcowym. W każdej chwili masz możliwość zmiany ustawień swojej przeglądarki